ازان شادی توان گنجید در پوست؟

چو دایم دوستی حق چنانست

که یک ذره به از هر دو جهانست

خدائی آنچنان میداردت دوست

بزرگانی که این پرگار دیدند

بصد جان نقطه دردش گزیدند

هزاران جان برای یک خطابش