چو لختی گرد ایشان در دویدم

مرقع پوش دیدم مرده هفتاد

همه ازگوش و بینی خون گشاده

میان رنج و خواری جان بداده

یکی را نیم مرده زنده دیدم

برفته جان و پیوندش بمانده

شده عمر و دمی چندش بمانده