چو آهو ز چنگ تو گیرد گریز

تو آن ماده را نر گردان به تیر

شود ماده از تیر تو نر پیر

ازان پس هیون را برانگیز تیز

کمان مهره انداز تا گوش خویش

نهد هم چنان خوار بر دوش خویش

هم انگه ز مهره بخاردش گوش