ز قهرش آتش ار افسرده بودی

شدی چون آتش اندر سنگ خاموش

ز زحمت گر کهن بودی جهانی

ز خاطر محو کردی در زمانی

چو انگشتی شدی اندر کبودی

ز جاه او بلندی مانده در چاه

چه می گویم جهت گم گشت ازان جاه