که لعلش ز هر دارو در شکر داشت

چو تیر غمزه او زه بره کرد

دل عشاق را آماج گه کرد

شکر از لعل او طعمی دگر داشت

دهانش درج مروارید تر بود

که هر یک گوهری تر زان دگر بود

چو سی دندان او مرجان نمودی