فلک گر گوی سیمینش ندیدی

نثار او شدی هر جان که بودی

لب لعلش که جام گوهری بود

شرابش از زلال کوثری بود

چو گوی بی سر و بن کی دویدی

جمالش را صفت گفتن محالست

که از من آن صفت کردن خیالست