چو گوی بی سر و بن کی دویدی

لب لعلش که جام گوهری بود

شرابش از زلال کوثری بود

فلک گر گوی سیمینش ندیدی

جمالش را صفت گفتن محالست

که از من آن صفت کردن خیالست

بلطف طبع او مردم نبودی