چو وقت مرگ پیش آمد پدر را

که گوئی از لبش طعمی در آن بود

پدر پیوسته دل در کار اوداشت

بدلداری بسی تیمار اوداشت

به پیش خویش بنشاند آن پسر را

بدو بسپرد دختر را که زنهار

ز من بپذیرش و تیمار میدار