زدو نرگس چو ابری خون فشان کرد

که آن آتش تنش را بیخبر کرد

دلش عاشق شد و جان متهم گشت

ز سر تا پا وجود او عدم گشت

بیک ساعت بسی طوفان روان کرد

چنان برکند عشق او ز بیخش

که کلی کرد گوئی چار میخش