بصد جانش دلم بر چشم گیرد

برو این قصه با او در میان نه

اساس عشق این دو مهربان نه

بگوی این رازش و گر خشم گیرد

کنون بنشان بهم ما هر دو تن را

کزان نبود خبر یک مرد و زن را

بگفت این و یکی نامه اداکرد