بیا و چشم و دل را میهمان کن

به پیش من نه آخر کجائی

دو چشمم روشنائی از تو دارد

دلم نیز آشنائی از تو دارد

وگرنه تیغ گیر وقصد جان کن

بنقد از نعمت ملک جهانی

نمی بینم کنون جز نیم جانی