پیاده در رکابم ماه و مهرست

نمی دانست کس کان سیمبر کیست

زبان بگشاد و گفت این کاهلی چیست

من آن شاهم که فرزینم سپهرست

اگر اسپ افکنم بر نطع گردان

دو رخ طرحش نهم چون شیر مردان

سری کو سرکشد از حکم این ذات