نداد از وی نشانی هیچ مردم

دگر کشته فتاده خوار در راه

چو شه با شهر آمد شاد و پیروز

طلب کرد آن سوار چست آن روز

همه گفتند شد همچون پری گم

علی الجمله چو آمد زنگی شب

نهاده نصفئی از ماه بر لب