سری کز سروری تاج کبارست

یکی نامه نوشت از خون دیده

چنین آورد در نظم آن سمن بوی

که بشنو قصه گنگی سخن گوی

سر پیکان در آن سر در چه کارست

سر خصمت که بادا بی سر و کار

مباد از سر کشد جز بر سر دار