چو روزی چند را بکتاش دمساز

هزارم هست برجان ای دلفروز

ز شوقت پیرهن بر من کفن شد

بگفت این وز خود بی خویشتن شد

ز مجروحی بجای خویش شد باز

نشسته بود آن دختر دلفروز

براه و رودکی می رفت یک روز