ز مژگانم به سیلابی سپردی

نوشته بود این شعر جگر سوز:

نگارا بی تو چشمم چشمه سارست

همه رویم بخون دل نگارست

غلط کردم همه آبم ببردی

ربودی جان و در وی خوش نشستی

غلط کردم که بر آتش نشستی