بگرمابه مرا سرشوی دادی

چو در دل آمدی بیرون نیائی

غلط کردم که تو در خون نیائی

چو از دو چشم من دو جوی دادی

منم چون ماهئی بر تابه آخر

نمی آئی بدین گرمابه آخر؟

نصیب عشق این آمد ز درگاه