نهان رفت و سر حارث شبانگاه

ز مرگ زار آن تاج سواران

بآخر فرصتی می جست بکتاش

که بخت از زیر چاه آورد بالاش

ببرید و روانه شد هم آنگاه

بخاک دختر آمد جامه بر زد

یکی دشنه گرفت و بر جگر زد