که چون نفریبی از نعمت دمی تو

نه دل ناخوش کن از خسران و راندن

قبول خویش را مشمر غنیمت

مشو گر رد شوی هرگز هزیمت

نگردی از بلا پست غمی تو

برون این همه رنگ دگرگون

برنگی دیگرت آرند بیرون