که او را در دهانی دو زبانست

بسا آفت که گویا از زبان یافت

چو صامت بود زر عزت ازان یافت

قلم را سر زدن دایم ازانست

ترازو چون زبان بیرون زد از کام

بیک یک جو حسابش کرد ایام

زهر عضو تو فردا روز محشر