مرا گه ماتمست و گاه عیدست

ازان کم زندگی موئی نماندست

اگرچه از فنا موئی ندیدم

بجز فانی شدن روئی ندیدم

که گاهم وعده و گاهی وعیدست

دلی بود از همه ملک جهانم

همه خون گشت ودیگر می ندانم