نه آهی می توان کرد از بر خویش

مزن دم تا کند اره تمامت

عجایب بین کزان یک آه می خواست

وزین یک خامشی را ز آه می خواست

نه خامش می توان بودن، بیندیش

چو دریائیست این دو چشم و جانی

نه سر پیدا ونه بن نه میانی