پس آنگه روی را در خاک مالید

شقاوه خواستست آنرا چه تدبیر

یکی زنار آوردند اصحاب

که تا بر بست و بگشاد ازدو چشم آب

بسوز جان و درد دل بنالید

بسی افشاند خون ازچشم خونبار

وزان پس از میان ببرید زنار