غم تو بایدم از عالم تو

ز عمر خویش راحت می نیابم

اگر خود پای تا سر عین دردم

ز دردی کافرم گر سیر گردم

ندارم غم چو من دارم غم تو

دریغا جان ندارم صد هزاران

که در پای غمت ریزم چو باران