سگم خوان و مران از آستانم

که بیرون آر ازین غرقاب خونم

مرا بیخود بخود گردان گرفتار

میاور با خودم هرگز دگر بار

که در کویت سگ یک استخوانم

اگر یابم زکویت استخوانی

کشم در پیش چرخ پیرخوانی