جهان را چون رباطی با دو در دان

بحق بینا شود چشم هدایت

تحیر را نهایت نیست پیدا

که یابد باز یک سوزن ز دریا

که چون زین در درآئی بگذری زان

توغافل خفته وز هیچت خبر نه

بخواهی مرد اگر خواهی وگرنه