که تادستی برو مالم دمی من

وصالی بی فراقی قسم کس نیست

که گل بی خار و شکر بی مگس نیست

نمی دانم کسی را بی غمی من

برو تن در غم بار گران نه

بسی جان کن چو جان خواهند جان ده

نمی بینم ترا آن مردی و زور