ز بهر گندمی خون ریخت برخاک؟

نمی بینم ترا آن مردی و زور

که بر گردون شوی نا رفته درگور

نه ششصد سال آدم ماند غمناک

چو او را گندمی بی صد بلا نیست

ترا هم لقمه بی غم روا نیست

زیان آمد همه سود من و تو