چو او را گندمی بی صد بلا نیست

که بر گردون شوی نا رفته درگور

نه ششصد سال آدم ماند غمناک

ز بهر گندمی خون ریخت برخاک؟

ترا هم لقمه بی غم روا نیست

زیان آمد همه سود من و تو

فغان از زاد و از بود من و تو