زیان آمد همه سود من و تو

ز بهر گندمی خون ریخت برخاک؟

چو او را گندمی بی صد بلا نیست

ترا هم لقمه بی غم روا نیست

فغان از زاد و از بود من و تو

جهانا کیست کز جور تو شادست

همه جور تو و دور تو بادست