نخواهی خورد یک دم آب بی رنج

چو جسمت سوده خواهد گشت در خاک

سر منظر چه افرازی بر افلاک

اگر آگنده از سیم و زر گنج

غم خود خور که کس را ازتو غم نیست

چه می گویم ترا حقا که هم نیست

اگرچه جای تو در زیر خاکست