غم خود خور که کس را ازتو غم نیست

سر منظر چه افرازی بر افلاک

اگر آگنده از سیم و زر گنج

نخواهی خورد یک دم آب بی رنج

چه می گویم ترا حقا که هم نیست

اگرچه جای تو در زیر خاکست

ولیکن جان پاک از خاک پاکست