تو گفتی که بگریزم از چنگ مرگ

بدو گفت موبد که ای شهریار

بگشتی تو از راه پروردگار

چو باد خزان آمد از شاخ برگ

ترا چاره اینست کز راه شهد

سوی چشمه سو گرایی به مهد