ز هر کاهی سبکتر بود تختش

به زیر بار تازی استرانش

غمی گشته ز بار گوهرانش

ز هر کوهی گرانتر بود رختش

به چندان خواسته مجلس بیارست

نماندش ذره ای آنگه که بر خاست

همه بخشیده بود و بر فشانده