چنین بر خور ز گیتی گر توانی

نماندش ذره ای آنگه که بر خاست

همه بخشیده بود و بر فشانده

بخورد و داد کام خویش رانده

چنین بخش و چنین کن زندگانی

کجا نه زفت خواهد ماند نه راد

همان بهتر که باشی راد و دلشان