دو چشم نرگسین از فتنه و رنگ

سخن چون فوهر آلوده به شکر

دو زلف عنبرین از تاب و از خم

چو زنجیر و زره افتاده در هم

تو گفتی هست جادویی به نیرنگ

ز مشک موی او مر غول پنجاه

فرو هشته ز فرقش تا کمرگان