گل صد برگ یک دسته بدو داد

به تنهایی مرو را پیش خود خواند

به سان ماه نو بر گاه بنشاند

به رنگ روی آن حور پری زاد

به ناز و خنده و بازی و خوشی

بدو گفت ای همه خوبی و گشی

به گیتی کام راندن با تو نیکوست