چو قامت بر کشید آن سرو آزاد

بفروردش به ناز و کامهء دل

خورشها پاک و جان افزای و نوشین

چو پوششهای نغز و خوب و رنگین

که بودش تن زسیم و دل ز پولاد

خرد از روی او خیره بماندی

ندانستی که آن بت را چه خواندی