گهی گفتی که این باغ بهارست

که بودش تن زسیم و دل ز پولاد

خرد از روی او خیره بماندی

ندانستی که آن بت را چه خواندی

که در وی لالهای آبدارست

بنفشه زلف و نرگس چشمکانست

چو نسرین عارض و لاله رخانست