کجا چشم فلک زو تیره گشتی

تنش آبست و شیر و می رخانش

همیدون انگبینست آن لبانش

روا بود ار خرد زو خیره گشتی

دو رخسارش بهار دلبری بود

دو دیدارش هلاک صابری بود

به چهره آفتاب نیکوان بود