گهی بیم آورد گه شرمساری

هم از شاه و هم از دادار ترسان

که بشکست این همه سوگند و پیمان

بلی چونین بود زنهار خواری

چنان چون بود شهرو دلشکسته

لب از گفتار بسته دم گسسته

مرو را دید ویس ماه پیکر