مکن ایدر درنگ و راه بر گیر

که باشد دست امید تو کوتاه

به نامه بیش از این ما را مترسان

که داریم این سخن با باد یکسان

که ویرو هم کنون آید ز نخچیر

ز من آزرده گردد وز تو کیندار

برو تا خود نه کین باشد نه آزار