مرا تا هست ویرو در شبستان

همیدون مادرم شایسته شهروست

دلم زین خرم و زان شاد باشد

ز مرو و موبدم کی یاد باشد

نباشد سوی مروم هیچ دستان

چو دارم سرو گوهر بار در بر

چرا جویم چنان خشک و بی بر