که در پیشش همی راهست یا چاه

چو زرد از ویس این گفتار بشنید

عنان بارهء شبگون بپیچید

همی رفت و نبود او هیچ آگاه

چنان بی سایه شد چونان بی آزرم

که بر چشمش جهان تاری شد از شرم

همی تا او ز مرو آمد سوی ماه