چو زرد آمد چنین آشفته از راه

بود هامون و کوهش هر دو یکسر

ز کین جویی شده چونان بی آزرم

که در چشمش جهان تاری بد از شرم

ز گرد راه شد پیش شهنشاه

هنوز از رنج رویش بد پر آژنگ

نگردانیده پای از پشت شبرنگ