به گرد اندر چنان بودند لشکر

تو گفتی خاک با مه راز می کرد

و یا دیوان به گردون بر دویدند

که گفتار سروشان می شنیدند

که در میغ تنگ تابنده اختر

همی آمد یکی سیل از خراسان

که مه بر آسمان زو بسد ترسان