و گر چه جادوی استاد باشی

نگر تا تو نپنداری که هر گز

مرا زنده به زیر آری ازین دز

و یا هر گز تو از من شاد باشی

مرا ویرو خداوندست و شاهست

به بالا سرو و از دیدار ماهست

مرا او مهتر و فرخ برادر