چو تازه گشت مهر اندر روانش

دگر باره شد اندر کشت او آب

امید ویس عشقش را روان شد

هوای پیر در جانش جوان شد

پدید آمد درشتی از زبانش

در آن هنگام وی را کرد پشتی

ننود اندر سخن لختی درشتی