که نه موبد به شهرو برفشاندست

جز این بسیار چیز گونه گون بود

کجا از وصف و اندازه برون بود

تو گفتی در جهان گوهر نماندست

چو شهرو دید چندین گونه گون بار

چه از گوهر چه از دیبا و دینار

ز بس نعمت چو مستان گشت بیهوش