گرفته زاتش دل مغز سرجوش

تو گفتی خورد بر دل تیر ناگاه

ز پشت اسپ که پیکر بیفتاد

چو برگی کز درختش بفگند باد

هم از تن دل رمین هم ز سر هوش

ز راه دیده شد عشقش فرو دل

ازان بسته به یک دیدار ازو دل